Het is al weer even geleden dat ik iets geschreven heb op mijn weblog. Het dagelijkse leven wordt drukker en ook hier word je soms even uitgeschakeld door ziekte. Gelukkig gaat het nu weer goed. 

Het dagelijkse leven kost hier vooral meer tijd omdat veel luxe niet voorhanden is. Even boodschappen doen is er niet bij. Ik moet twee taxi’s nemen en ben een tijd onderweg. De foto geeft een beeld van hoe het verkeer er hier uit ziet. Om vooruit te komen is het een kwestie van enerzijds voorzichtig zijn en anderzijds een beetje dringen want anders kom je er nooit. Er zijn geen regels, geen structuur, gewoon gaan en hopen dat iedereen op z’n tijd een ander een keer voor laat gaan. De brommers heten hier okada’s, het zijn taxi’s, die werkelijk overal vandaan komen en tussen door scheuren. Ik durf er geen gebruik van te maken. Als ik in vaktermen spreek dan zou ik zeggen, ze vertonen suïcudaal gedrag!

Eigenlijk alle handelingen van het gewone leven nemen hier meer tijd. Even een douche nemen....eerst een ketel water opzetten voor warm water om mijn haren te wassen, dan onhandig plenzen om je te wassen, zo min mogelijk water te gebruiken en toch schoon te worden. Maar het heeft ook z’n charme, je kunt best haast hebben maar het schiet niet op, het is beter om géén haast te hebben.

Wat op het moment ook bij het dagelijks leven hoort is zweten, de temperatuur loopt behoorlijk op. Zo af en toe valt er een flinke bui, het lijkt of het stormt, de voorbode van de regentijd. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga vinden!

Als u bij de foto’s kijkt kunt u nog wat nieuwe foto’s zien van het dagelijkse leven hier: veel kinderen en vrouwen die alles op hun hoofd dragen. 

Deze keer vind ik het leuk om u wat plaatjes te laten zien van mijzelf in Sierra Leone. Op de eerste foto ziet u mij aan het werk. Eén van de counselors, Ezekiel, kwam bij mij met een vraag betreffende slaapproblemen. Op de damesslaapzaal houden ze elkaar nogal wakker. Een aantal van de dames hebben psychotische verschijnselen wat voor slapeloosheid en onrust zorgt.
Eén van mijn bezigheden is om het gebruik van medicatie verder te ontwikkelen maar daar voorkom je natuurlijk niet alles mee. Binnenkort wil ik samen met de counseler met de dames in gesprek over hoe je met elkaar om gaat in een gemeenschappelijke ruimte. Ik moet eerlijk zeggen dat ik er altijd enorm veel respect voor heb dat mensen met deze ernstige problemen ook nog eens samen leven, het zorgt gewoon voor moeilijke situaties.

Links op de foto ziet u het verpleegkundige kantoortje, mijn domein dus! Het zit dik onder het stof, ik ben er nog niet aan toegekomen om het schoon te maken. U ziet mij in een westers model jurkje gemaakt van Afrikaanse print.

Op de andere foto draag ik een echte Afrikaanse snit. De mensen waarderen het enorm als je je aanpast aan de cultuur en je kleedt zoals zij het gewend zijn. Het is wel jammer dat deze kleding voor de gewone mensen steeds meer onbetaalbaar wordt. Het is veel goedkoper om tweedehands Westerse kleding op de markt te kopen. Ik zie de mensen van het land zelf ook liever in hun prachtige creaties!

Lieve mensen,

Dit kleine kruisje van bamboe kregen we afgelopen zondag in de kerkdienst uitgereikt. De kerk hier in Sierra Leone is rijk aan symbolen en daar wil ik iets van delen met jullie.

Gisteren was het witte donderdag en kwamen we bij elkaar in een dienst om stil te staan bij de instelling van het Paasmaal en de voetwassing. Met elkaar vierden we de gedachtenis aan onze Heer Jezus en stonden we stil bij Zijn dood aan het kruis voor onze zonden. De aanwezige pastors wasten symbolisch van iedere kerkganger één voet. Het thema was de opdracht van het liefhebben van elkaar. Een sobere viering waarbij aan het eind van de dienst alles wat enige “franje” geeft, voor in de kerk werd verwijderd. Dit symbolische gebeuren was zo duidelijk dat ik naar huis ging met het gevoel van een begrafenis te komen. Het werd donker en duister daar voor in de kerk.

Vanmorgen zijn we weer bij elkaar gekomen en hebben we in alle eenvoud Johannes 18 en 19 gelezen, er was geen preek. Het thema was “Who has killed Jesus?”. We werden opgeroepen niet naar anderen te wijzen maar stil te zijn voor onszelf.
Op de foto ziet u een stukje uit mijn Bijbel in het Krio van Johannes 19.
In vers 6 lezen we dat Jezus in niets schuldig werd bevonden. Toch werd Hij gekruisigd, om ónze zonden.
Voor in de kerk was alles nog even duister en donker.

Morgen gaat de gemeente de kerk aankleden voor het Paasfeest.
Zondag zal het een feestelijke kerk zijn, dan mogen we vieren dat Jezus echt is opgestaan en dat Hij leeft.

Gezegend Paasfeest en ontvang een hartelijke groet, Miep
 

Water is iets wat in heel Afrika minder vanzelfsprekend is dan in Nederland. Hoewel er het grootste deel van het jaar meer dan voldoende water is in Sierra Leone, zijn er veel problemen met de distrubitie van het water. Met ons huis zijn we wel aangesloten op de waterleiding maar we ontvangen niets! Dat betekent dat we het waterbedrijf moeten bellen en dan komen ze met een grote tankwagen onze tanks vullen en kunnen we weer even vooruit. Omdat dit omslachtig is en er aan het eind van het droge seizoen wel minder water beschikbaar is, doen we er héél zuinig mee. En dat is wennen kan ik  vertellen.

Toch is dit ook zeer relatief. Op de foto ziet u mijn buurvrouw waar ik iedere maandag mee optrek, in het open gedeelte van haar huisje. Aan dit open gedeelte zit nog één kamer vast waar zij met haar gezin woont; haar man, drie kinderen en een nicht die haar helpt met haar gezin. De buurvrouw heet Yainkein. Zij vertelde mij afgelopen maandag dat ze een waterprobleem had. Om aan water te komen moet ze een heel eind gaan met haar jerrycans. Soms doet ze dit lopend met één jerrycan tegelijk. Op andere momenten krijgt ze hulp van iemand met een auto. Echter, deze auto was kapot, dat betekende dat ze erg weinig water had. Ik moet bekennen dat mij het gevoel bekroop dat ons waterprobleem een luxe probleem is vergeleken met haar. Je zult in zo'n klein huisje wonen en weinig water hebben en géén geld om flessen water te gaan kopen in de supermarkt.

Onderweg naar de markt zagen we water zomaar over straat lopen, de leiding was kapot gegaan. Om dit samen met Yainkein te zien was ook een geheel andere ervaring. In Nederland was ik altijd al zuinig met water na verschillende bezoeken aan Afrika maar nu komt er nog een dimensie bij, je wilt helpen maar het is zo beperkt wat je kunt doen. Het lijden van je naaste komt hier heel dichtbij.

Op de andere foto sta ik samen met het zoontje van onze hulp.